Alleen zijn …… manlief en ik hadden het er vanmorgen aan de ontbijttafel over hoe mensen – die niet van alleen zijn houden – in deze Corona tijd vereenzamen.
Zo vertelde hij me over een collega die op de administratie werkt, ze woont alleen. Ze werkt nu vanuit huis en is altijd blij als de telefoon gaat en ze een collega spreekt. Ze voelt zich eenzaam en mist de mensen om zich heen; de gezelligheid en de praatjes.

Als je niet graag alleen bent, kan ik me dat heel goed voorstellen. In dat opzicht heb ik absoluut geen last van de Corona maatregelen, ik ben namelijk graag alleen.
Al ben ik niet helemaal alleen natuurlijk, manlief gaat naar zijn werk om 0730 uur en is om 1730 uur weer thuis. Dan vind ik het weer gezellig om samen te zijn.
Overdag ben ik wel alleen, met de hondjes en de poes, maar geen andere mensen om mij heen.
En ………….. ja, ik vind dat heerlijk.

Bezoek en mensen om mij heen hebben heb ik nooit prettig gevonden, ik vind dat druk en teveel prikkels. Iedereen heeft iets te vertellen en ergens een mening over, je moet altijd overal naar luisteren. Laat mij dan maar lekker alleen zijn.
Ik denk dat ik ook prima zou functioneren in een hutje op de hei zonder mensen om mij heen. Niemand om aan te horen, niemand om tegen te praten. Ik denk dat ik dat wel kan, kluizenaar zijn ๐Ÿ™‚

Dan heb ik wel dieren om me heen nodig, daar kan ik niet zonder. Of dit nou honden of katten of kippen zijn, dat maakt me niet uit. Maar mensen om me heen kan ik prima missen. Dit moet heel raar klinken voor de mensen die wel graag onder de mensen zijn.

Gisteren bijvoorbeeld; ik zat in de wachtkamer bij de huisarts. Het liep 50! minuten uit dus ik heb heel wat mensen zien binnenkomen die naar andere afdelingen moesten binnen het gezondheidscentrum. Ik zat daar te wachten en naast mij zat een oudere meneer. Hij kwam binnen al kijkende op zijn telefoon en ging zitten, naast mij. Ik was vergeten de stoel wat verder weg te schuiven en dat doe je niet meer als iemand al naast je zit ๐Ÿ˜‰ Normaal gesproken zorg ik wel voor genoeg ruimte tussen de mensen in, lang leve de 1.50 meter! in dit geval.
Ik keek een paar keer op mijn horloge en zuchtte een keer, meneer kijkt naar mij en zegt “mevrouw u zucht zo”.
Eeeehm ja klopt, het loopt al 40 minuten uit daar word ik een beetje nerveus van.
“tja” zegt hij, “je kunt er nerveus van worden of het accepteren”.
Opzicht heeft hij daar gelijk in, maar ik dacht alleen maar “waar bemoei je je mee meneer”. Dapper genoeg om dat te zeggen ben ik dan weer niet.

Dat zijn momenten dat ik liever alleen in die wachtruimte zit, zodat ik niet met mensen hoef te praten of aan te horen. Vooral opmerkingen waar ik niks mee kan, mis ik dan niet.
Mijn hart gaat wel uit naar de mensen die vereenzamen, die graag mensen om zich heen hebben, graag op bezoek gaan. Voor hen hoop ik dat deze ellende snel voorbij is.

Voor mezelf vind ik het prima zo!